Het betere stealth-werk

Acrobatisch
Ook deze keer moet je voortdurend gebruik maken van je licht- en geluidsmeter, want licht is je grootste vijand. Je kan je tegenstanders lokken door te fluiten of door bijvoorbeeld het licht uit de doen of ‘simpelweg’ uit te schieten. Vervolgens haal je ze neer met je mes en leg je ze proper in een donker hoekje.

Sam kan natuurlijk ook weer zijn acrobatische toeren gebruiken om zijn tegenstanders uit te schakelen. Zo kan je aan een buis tegen het plafond gaan hangen en je vijand langs boven bespringen of z’n kop vastpakken en vervolgens z’n nek omdraaien. Leuk toch?

Nog een pluspunt aan dit spel is dat het gebruik van de checkpoints is weggelaten. Zo kan je nu te allen tijden je vooruitgang opslaan, zodat de trial en error uit de vorige delen grotendeels wegvalt. Denk je dat het zo té simpel wordt, dan kan je nog steeds de moeilijkheidsgraad verhogen. Voor ieder wat wils dus.

Zoals we weten uit de vorige delen biedt Splinter Cell prachtige graphics, alhoewel er veel gezegd wordt dat de PS2-versie serieus moet onder doen voor de andere consoles. Stel je hier niet te veel van voor, want de omgevingen zien er nog steeds prachtig uit met je zwarte doos. Binnenvallend licht, reflecties op de grond of op water of zelfs de kleine details in het behangpapier zijn allemaal zéér realistisch weergegeven. Tussen de missies krijg je dan nog eens CGI-filmpjes te zien die zo goed als levensecht lijken: gewoon om je duimen en vingers van af te likken.

Op het gebied van geluid is er natuurlijk niet veel vernieuwing te merken. Je krijgt nog steeds berichten van Lambert en co. om je te helpen tijdens de missies. Met de USB headset krijg je ze zelfs direct in je oor gefluisterd, wat het nog echter maakt.